• nl
  • en

Regeneratieve geneeskunde

Regeneratieve geneeskunde of vervangingsgeneeskunde houdt zich bezig met regeneratie van cellen, weefsels en zelfs organen. Op die manier probeert men ziekten te voorkomen en genezen. Met regeneratieve therapieën heeft men (in klinische testen of in het laboratorium) gebroken botten, kraakbeendefecten, ernstige doorligwonden, brandwonden, blindheid, doofheid, hartbeschadiging, zenuwbeschadigingen, Parkinson, uitgezaaide kanker, lever–, nier-, hart-, long- en andere aandoeningen behandeld.

Mogelijk dat regeneratieve geneeskunde zal leiden tot levensverlenging omdat men de schade veroorzaakt door veroudering zal kunnen herstellen.

Toepassing van Biomaterialen

In de regenerative geneeskunde zijn tot nu toe voornamelijk biomaterialen toegepast die oorspronkelijk zijn ontwikkeld voor de vervaardiging van medische implantaten. Deze materialen zijn vaak niet optimaal in te zetten voor stimulatie van cellulaire reparatie processen, omdat ze niet zijn ontworpen voor interactie met cellen en biomoleculen. Hun taak is reparatie van functie van het lichaam zelf te faciliteren en waar mogelijk actief te ondersteunen. Huidig onderzoek richt zich dan ook op de ontwikkeling van nieuwe biomaterialen die interactie kunnen aangaan met benodigde cellen voor reparatie om zo onder andere de cel differentiatie en groei op de juiste manier te kunnen beïnvloeden. Bij voorkeur wordt hierbij uitgegaan van al geregistreerde dragermaterialen die van een bioactieve inhoud of laag worden voorzien. Dit onder meer omdat deze dragermaterialen al zijn goedgekeurd door bijvoorbeeld de Amerikaanse Food & Drug Administration (FDA). Een belangrijke eis aan nieuwe materialen is in de meeste gevallen dat het materiaal op den duur geresorbeerd wordt door het lichaam en dat hierbij geen giftige stoffen vrijkomen. Ook is het belangrijk dat het materiaal niet wordt ingekapseld door het lichaam, een proces dat vaak plaatsvindt bij lichaamsvreemde voorwerpen, en dat de immuunrespons uitblijft of beheersbaar is. De porositeit van het materiaal is daarnaast een belangrijk onderwerp van onderzoek aangezien dit de mogelijkheden tot vascularisatie van het materiaal beïnvloedt. De eigenschappen waaraan het materiaal moet voldoen zijn nog niet veelvuldig toegepast in de praktijk en zijn nog in ontwikkeling. Het prosperos project mag hierin met recht revolutionair worden genoemd, het slagen in de ambitie om gepersonaliseerde, bioactieve implantaten te ontwikkelen is een grote stap in de toekomst.